Marc Verschooris is onderzoeker, gespecialiseerd in de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog. Dit is zijn vijfde boek bij uitgeverij Sterck & De Vreese. De papegaai is niet dood (2019) vormde de inspiratie voor een meeslepend theaterconcert in de Gentse Boekentoren, uitgevoerd door de gerenommeerde componist Obe Vermeulen.

Dr. Fabian Van Samang over De grimmige lente van 1940: ‘Verschooris brengt geen wij-zij-verhaal (…) zijn streven naar een volwassen, correcte omgang met een deel van ons donkerste verleden kan enkel worden toegejuicht.’

De Tweelingbroer is een waargebeurd verhaal geschreven met literaire kracht, gebaseerd op authentieke documenten en tot stand gekomen doordat de auteur de moed had om een gitzwart familieverleden onder ogen te zien. Het verschijnt op een moment dat vele nabestaanden in het Centraal Archief Bijzondere Rechtspleging volop op zoek zijn naar het oorlogsverleden van overleden familieleden, met soms confronterende ontdekkingen.

Rob Kerkhoven (1951) studeerde geschiedenis aan de UvA, was docent geschiedenis en actief als columnist, docent NT2 en schrijver.

Persoonlijke verhalen als deze laten de bitterharde werkelijkheid vaak beter voelen dan anonieme beelden en getallen. Nu het aantal overlevenden van de Tweede Wereldoorlog met het jaar kleiner wordt, kan dit relaas een hulpmiddel zijn om de komende generaties te informeren en te stimuleren tot bewustwording en verantwoordelijkheidsbesef.

Anny is leerling-verpleegster in Antwerpen wanneer de Tweede Wereldoorlog uitbreekt. Ze wordt ingeschakeld in de hulpverlening van het Rode Kruis. Haast bij toeval kruisen leden van het verzet haar pad en sluit ze zich aan. Het pasje van het Rode Kruis laat haar toe dag en nacht door de stad te fietsen. Anny, alias zwaluw, verdeelt pamfletten, smokkelt wapens, helpt Joodse en militaire vluchtelingen, laat mensen onderduiken. Ze werkt samen met de verschillende verzetsbewegingen en wordt later adjudant van een eigen groep verzetsleden. Op 14 maart 1944, kort voor de bevrijding, wordt Anny opgepakt door de Gestapo. Ze komt terecht in het concentratiekamp van Ravensbrück, de hel op aarde. De tirannieke willekeur van de nazi’s neemt haar elke menselijke waardigheid af. Wanneer Anny doodziek in de ziekenbarak terechtkomt, geeft ze alle hoop op. Kan Anny de gruwel overleven en terugkeren naar haar geliefde Antwerpen?

Mieke Vandromme schreef met deze roman een beklemmende ode aan de kracht en de moed van verzetsmensen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Eerder verscheen bij Sterck & De Vreese Ginder, Blauw en Maria van Oekraïne.

Arnold Douwes was een weerbare man die op vier continenten een avontuurlijk leven leidde. Hij handelde in overeenstemming met zijn eigen waarden ook wanneer de druk groot werd om dat niet te doen. Geboren in het Gelderse Laag-Keppel zwierf hij van zijn twintigste tot zijn dertigste door de Verenigde Staten. Als vermeende communist werd hij in 1936 naar Nederland uitgezet. Na de oorlog woonde hij bijna tien jaar in Zuid-Afrika, waar hij zich verzette tegen de Apartheid. Daarna woonde hij dertig jaar in Israël. Zijn oude dag bracht hij in Nederland door, waar hij eindelijk tot rust kwam.

Michiel van Diggelen (1957) is historicus. Hij schreef onder meer een biografie van Ab Visser en de historische roman De exodus van Hendrik Peter Scholte.

Richard Tanke (1957-2025) promoveerde als kernfysicus en werkte vele jaren bij de KEMA. Hij ontwikkelde zich tot een sociaal ondernemer die zich inzette voor mensen met een beperking.

”My Dutch readers may also be interested in the excellent biography of Arnold Douwes that was published recently.” – Rutger Bregman

”Mensen als Arnold inspireren en geven hoop. Het is goed dat het mooie boek hier aandacht voor vraagt.” – Jan Peter Balkenende

In de jaren na de oorlog overheerste het stilzwijgen. Het onmetelijke en onbevattelijke werd weggestopt en was niet in woorden te vatten. Dit gold echter niet voor Elie Cohen, hij kon er juist niet over zwijgen. In 1979 verscheen de eerste uitgave van zijn boek De negentien treinen naar Sobibor. Hierin beschrijft Cohen niet alleen de vernietiging van de Joden in concentratiekamp Sobibor, maar onderzoekt hij ook de achterliggende redenen van de Jodenvervolging. Tegen deze bredere achtergrond worden de gebeurtenissen in het kamp weergegeven: de aankomst van de treinen, het gedwongen werk, de wanhopige opstand en het gruwelijke beulswerk.

Cohens De negentien treinen naar Sobibor blijkt noodzakelijk en actueel. Geredigeerd, geannoteerd en voorzien van een nawoord door Elie’s zoon Dan Cohen.

Dr. Elie A. Cohen (1909 – 1993) studeerde medicijnen en werd in 1935 huisarts in Aduard. Hij was de enige uit zijn familie die Auschwitz overleefde. Hij schreef veel over de concentratiekampen en de psychische problemen die het overleven met zich meebrachten en werd door vele interviews op radio, tv en in de kranten een bekende Nederlander.

Ook bij ons beschikbaar: Tussen Aduard en Auschwitz – een indrukwekkende biografie van Elie Aron Cohen (1909–1993), waarin zijn kampervaringen en de blijvende invloed daarvan op zijn leven centraal staan.

Edwin Meinsma studeerde geschiedenis aan de Rijksuniversiteit Groningen. Hij doet sindsdien onderzoek naar de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog.

Al deze Zwolse mannen en vrouwen, volwassenen en kinderen, leidden een eigen leven. Zij maakten deel uit van de rijkgeschakeerde vooroorlogse Zwolse gemeenschap. Sommigen manifesteerden zich nadrukkelijk in woord en daad. Anderen leidden een leven meer op de achtergrond. Wat deze mensen met elkaar gemeen hadden, was dat ze Joden waren en alleen daarom de dood in werden gejaagd. Zij werden het slachtoffer van de genocide die begon met stigmatisering, discriminatie en isolatie en uitliep op massamoord in Auschwitz, Sobibor en andere plaatsen.

Sprekende stenen memoreert niet alleen de gewelddadige dood, maar ook – en dikwijls voor het eerst – het levensverhaal van onze Joodse stad- en buurtgenoten.

Zolang hun namen worden genoemd, zijn zij niet vergeten.

De Slag om Delfzijl staat symbool voor de verbetenheid van de Duitse verdediging, zelfs in de laatste dagen van de oorlog. Soldaten en burgers komen om, boerderijen gaan in vlammen op, woonhuizen veranderen in ruïnes. Waarom vochten de Duitse soldaten een bij voorbaat verloren strijd? Wie waren zij en wat was de invloed van de kadervorming van het nationaalsocialisme bij de Kriegsmarine? En waarom vielen de Canadezen eigenlijk nog aan? Dit rijk geïllustreerde boek vertelt het verhaal over de laatste slag zoals de soldaten van de Marine Flak Abteilung die hebben beleefd.

Henk Jan Dodde (1964) is strategisch adviseur en redacteur en heeft van jongs af aan een passie voor krijgsgeschiedenis.

Franz Lenselink (1964-2021) studeerde geschiedenis en was in het dagelijks leven senior beleidsadviseur. Vanuit een grote interesse in de tweede wereldoorlog heeft hij veel onderzoek gedaan naar krijgshandelingen in met name Noord Groningen. Hierover verschenen diverse publicaties van zijn hand.

Indringende verhalen uit Delfzijl, Appingedam en Loppersum illustreren de periode van bezetting en bevrijding in de gemeente Eemsdelta. Oorlog aan de dijk is een eerbetoon aan de vele oorlogsslachtoffers en bovendien een belangrijke bijdrage aan de kennis over de bevrijding van Noord-Nederland.

Harold de Jong (1963) – geboren en getogen in Delfzijl – was als beroepsmilitair onder meer betrokken bij onderzoeken naar de omstandigheden die hebben geleid tot de dood van Nederlandse militairen in Afghanistan. Eerder deed hij onderzoek naar het overlijden van Franse en Poolse militairen tijdens de tweede Wereldoorlog in Noord-Nederland. Hierover publiceerde hij in Franse Para’s in Drenthe (2020) en Poolse strijders over de Hondsrug (2023).

Tijdens de Tweede Wereldoorlog viel op het grondgebied van de provincie Drenthe een groot aantal slachtoffers door acties van de Sicherheitspolizei. Hoogstwaarschijnlijk ging het om ongeveer 150 mensen, van wie het merendeel in 1944 en 1945 de dood vond. Veel van deze gebeurtenissen bleven na de oorlog onderbelicht of werden zelfs bijna vergeten. Historicus Marcel Zantingh deed de afgelopen tien jaar uitgebreid onderzoek naar Drenthe in de Tweede Wereldoorlog en stuitte op veel informatie over gebeurtenissen waarbij de Sicherheitspolizei betrokken was. Deze informatie werpt een nieuw licht op de geschiedenis van Drenthe in de oorlog en geeft antwoord op belangrijke vragen.

Mensenjacht schetst een overzichtelijk beeld van de Sicherheitspolizei in Drenthe in de periode 1940-1945, waarbij wordt stilgestaan bij deze Duitse organisatie en de acties die zij uitvoerde. Gebeurtenissen die niet eerder in boeken of artikelen zijn vastgelegd, worden in dit boek beschreven. De verhalen worden ondersteund door niet eerder gepubliceerd foto- en beeldmateriaal.

Marcel Zantingh (1987) groeide op in het Drentse dorp Aalden en studeerde geschiedenis aan de Rijksuniversiteit Groningen. De afgelopen tien jaar specialiseerde h􀈲 zich in archiefonderzoek naar de Tweede Wereldoorlo

Joop Boelens groeit op met de fascinatie voor het spannende leven van zijn Belgische oudoom en -tante. De verhalen over hun heldhaftige belevenissen bevatten, zo blijkt, flarden waarheid, vele leugens en tegenstrijdigheden. Jaren later, als de familie al bijna vergeten is, gaat hij op zoek naar de waarheid, gestuurd door zijn herinneringen, gevonden brieven en wat foto’s. Hij spoort mensen op die hen gekend hebben en doet diepgaand onderzoek in archieven in diverse landen.

Het levert verbijsterende en ontroerende verhalen op: over het verzetswerk ‘Zero’, de gruwel van de nazi-kampen, de executie van de verzetshelden, de ‘verrader’ die tien jaar lang onschuldig in de gevangenis zit, de apartheid in Congo en Zuid-Afrika, de goud- en diamantsmokkel en het niemands kind met onbekende vader en moeder.

Het boek dat leest als een detectivestory neemt de lezer mee op een verontrustende zoektocht door Europa en Afrika op de zenuwknopen van de 20ste eeuw.

Joop Boelens studeerde Frans, Nederlands en literatuurwetenschap.