Een bijzondere ontmoeting: Eric van den Berg en David Byrne
Mijn ontmoeting met David Byrne / Eric van den Berg
Op zondagavond 15 februari 2026, kort na mijn thuiskomst van het eerste Amsterdamse concert van David Byrne, check ik nog even een e-mail. Afzender: de tourmanager van David Byrne. De heldere boodschap: of ik de volgende avond zijn show wil bijwonen en David persoonlijk wil ontmoeten.
Op dat moment weet ik: het verhaal van de biografie over Talking Heads en David Byrne neemt nu een wending die ik maandenlang voor onmogelijk heb gehouden. Wordt dit een ‘Once in a lifetime’-ervaring?
Wat eraan vooraf gaat
Sinds eind 2024 werk ik aan de groepsbiografie van Talking Heads. Het heeft mij verbaasd dat er in het Nederlands nog geen boek bestond over een van de meest invloedrijke en innovatieve bands uit de jaren zeventig en tachtig. In samenwerking met Noordboek wordt die leemte gevuld. Het krijgt de titel ‘Once in a lifetime: 50 jaar Talking Heads’.
Vanaf het begin voelt het logisch om het boek onder de aandacht te brengen van de artiesten over wie ik schrijf. De kans dat dat zou lukken is minimaal. Minder dan één procent. Nee, nog minder.
Want: een Nederlandstalige biografie over een band waarvan het hoogtepunt meer dan 35 jaar achter ons ligt, geschreven door een voor hen onbekende auteur in een taal die zij niet spreken? Dat biedt geen enkele aanleiding om te reageren. En inderdaad. Vele pogingen om bandleden en management te bereiken leveren helemaal niets op.
Toch houd ik vol. Als David Byrne twee avonden in Amsterdam optreedt, besluit ik het boek mee te nemen. Met een VIP-ticket heb ik toegang tot een stage tour en daarmee tot de directe werkkring van de levende legende. Een kans die ik wil pakken.
Van de VIP-organisatie krijg ik toestemming het boek achter te laten bij de registratiebalie. Ik geef daar twee exemplaren af: één voor David Byrne, met een persoonlijke toelichting, en één als dank voor de crew.
Meer kan ik niet doen. Behalve genieten van een weergaloos optreden.
“I must see this guy”
Diezelfde avond, thuis, volgt de e-mail die alles verandert: David Byrne heeft het boek ontvangen en wil mij ontmoeten. De volgende dag krijg ik de exclusieve toegang tot de aftershow. De tourmanager heeft een aanstekelijk enthousiasme. David had haar direct al gezegd: “I must see this guy.”
De ontmoeting is ontspannen. Er zijn enkele bandleden die vrienden en familie ontmoeten. David Byrne, casual gekleed en op blote voeten, neemt uitgebreid de tijd om met mij te praten over de show, zijn werk buiten de muziek en de ontstaansgeschiedenis van de biografie. Hij stelt, wijntje in de hand, vragen en is zichtbaar geïnteresseerd. En hij bedankt mij expliciet voor het boek.
De kwieke zeventiger ziet er moe uit na een lange werkdag. Langzaam verlaten de bandleden de ruimte, want al snel vertrekt de bus naar de volgende tourstop. We nemen afscheid. ‘We hebben je contactgegevens’, zegt David Byrne.