In Siberië zijn geen wegen, alleen richtingen
€ 29,90
Ganzen, steltlopers… dunbekwulp! De kennis in Nederland over veel van ‘onze’ vogelsoorten in het Waddengebied was al groot in de jaren tachtig van de vorige eeuw, maar er bestond een enorme wetenschappelijke honger naar eigen onderzoek (o.a. Theunis Piersma, Bart Ebbinge) in de broedgebieden: arctisch Siberië.
In Siberië zijn geen wegen, alleen richtingen neemt de lezer mee naar het taaie werk om dat natuuronderzoek voor elkaar te krijgen. Congressen, wodka, stom toeval, vertrouwen tussen individuen, de val van de Muur en de volhardendheid van Gerard Boere hebben geleid tot een aantal belangrijke expedities in de waterrijke en bijzonder uitgestrekte toendra regio’s als Taimyr, de Lena- en Pechoradelta en de eindeloze steppe- en moerasgebieden van Zuid Siberië in de regio Novosibirsk. Gerard Boere beschrijft van binnenuit wat er nodig was om deze expedities te organiseren, hoe de expedities verliepen en wat zij opleverden.
Gerard C. Boere was van 1986 tot 2004 mede verantwoordelijk voor internationale natuurbetrekkingen bij het ministerie van LNV waaronder de Ramsar, Bonn en Bern natuurbeschermingsverdragen (inclusief bestuurlijke taken), Arctische samenwerking en de samenwerking met Rusland en Oekraïne. Voor zijn werk ontving hij verschillende onderscheidingen waaronder de hoogste Russische natuurbeschermingsonderscheiding voor zijn rol als coördinator voor de samenwerking.
Gerelateerde boeken
-
Knooppunt Waddenzee
€ 17,90Miljoenen wad- en watervogels trekken ieder jaar heen en weer tussen hun broedgebieden in Groenland, Scandinavië, West-Europa of Siberië, en hun wintergronden in Europa en Afrika. Als je alle routes van die trekvogels op de wereldbol tekent, zie je halverwege die kaart een druk knooppunt: de Waddenzee!
In het project Metawad hebben onderzoekers van het Koninklijk Nederlands Instituut voor Onderzoek der Zee en de Rijksuniversiteit Groningen vijf compleet verschillende trekvogels van de Waddenzee onderzocht: de kanoet, de drieteenstrandloper, de rosse grutto, de rotgans en de lepelaar. Ze bekeken de vogels niet als ‘bewoners’ van die Waddenzee, maar als gebruikers van een veel groter systeem waar het wad een belangrijk onderdeel van is: het ‘metawad’.
Knooppunt Waddenzee biedt een kleurrijk pallet van portretten van de wetenschappers, die ploeterend met palen en hekwerk achterop hun ets over de kwelder trekken, of uren achtereen in weer en wind – of juist bakkend onder de Afrikaanse zon – naar vogels met kleurringen aan hun pootjes staan te zoeken. Het biedt ook portretten van de vijf onderzochte vogelsoorten. Wat weten we van deze dieren? En vooral: hoe kunnen overheden of natuurbeheerders hun voordeel doen met deze wetenschap?
-
-
De scharrelaar-2019/1
€ 14,99Een nieuwe lente, een nieuwe Scharrelaar! De lente-editie van De scharrelaar staat weer boordevol met gedichten, verhalen en beschouwingen over vogels in binnen- en buitenland.
Een literair tijdschrift over vogels en vogels kijken, dat was er nog niet. Ja, er zijn de bekende natuurglossy’s en ledenbladen. De adembenemende fotografie doet daar het meeste werk, en dat is mooi. De stukken zijn hoogst informatief. Maar in die visuele weelde missen wij toch iets: de bezieling en de bezetenheid, gevangen in woord, en een enkel beeld. We verlangden naar een nieuw gebied. Een eigen biotoop, een reservaatje waarin het knettert en tettert, zindert en zingt, vloeiend uit de pennen van vogelaars met liefde voor schrijven of schrijvers met liefde voor vogels.
De scharrelaar dus. Tweemaal per jaar vertoont hij zich, gelijk de vogeltrek: eenmaal in het voorjaar, eenmaal in de herfst.Het eerste nummer bevat bijdragen van onder meer: Stefan Brijs, Rob Buiter, Remco Daalder, Geert Groot Koerkamp, Redmond O’Hanlon, Alexander Reeuwijk, Marja Vuijsje, Hay Wijnhoven en Koos van Zomeren. De scharrelaar is alleen in losse verkoop beschikbaar en te koop bij de boekhandel.
Redactie: Emile Brugman, Caspar Dullaart, Jean-Pierre Geelen en Saskia van Loenen.
De Volkskrant
Recensie‘De liefde voor de vogel zit diep in De Scharrelaar.’– Paul Onkenhout, Volkskrant
-
